Szabat, Szabas, Sabat, sobota (hebr. שבת, odpoczynek)- w judaizmie i tradycji chrześcijańskiej, ostatni (siódmy) dzień każdego tygodnia (czyli sobota). W judaizmie i niektórych kościołach chrześcijańskich (m.in. Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, Baptyści Dnia Siódmego, część zielonoświątkowców i niektórych wspólnot protestanckich) obchodzony jako dzień święty - na pamiątkę tego, że dnia siódmego po zakończeniu aktu stworzenia Bóg odpoczywał.

Spis treści 1 Judaizm 2 Chrześcijaństwo 2.1 Przypisy 2.2 Zobacz też: 2.3 Linki zewnętrzne

[edytuj] Judaizm

W dniu tym Żydzi, wyznawcy judaizmu, mają obowiązek zaprzestania większości codziennych obowiązków, oprócz tych absolutnie niezbędnych do przeżycia. Zakazana jest więc wszelka praca zarobkowa, sprzątanie, gotowanie i podróżowanie na większe odległości. Nie wolno też w tym czasie nakłaniać innych ludzi do wykonywania tych obowiązków zarówno pośrednio, jak i bezpośrednio. Powoduje to, że w czasie szabatu obowiązuje zakaz korzystania z prądu (bo w elektrowniach pracują ludzie), z komunikacji publicznej, banków, taksówek, robienia zakupów, telefonowania itp. Szabat jest dniem zadumy, spokoju, modlitwy, wspólnego spędzania czasu w gronie najbliższych, oraz - co najważniejsze - dniem oczekiwania na nadejście Mesjasza. Zgodnie z wierzeniami Mesjasz nadejdzie, gdy w szabat ani jeden żyd nie złamie żadnego z zakazów szabasowych.

Szabat zaczyna się o zmierzchu w piątek i trwa do zmierzchu w sobotę, jego godziny są więc ruchome i zależą od pory roku. Tradycyjnie w piątek przed zmierzchem zaczyna się uroczyste nabożeństwo piątkowe w każdej synagodze, po którym wraca się do domu na wieczerzę szabasową. W sobotę je się uroczysty, ale zimny obiad, po czym spędza się czas na modlitwach lub nauczaniu w synagodze.

[edytuj] Chrześcijaństwo

Główny nurt chrześcijaństwa zmienił przykazanie, odrzucając sobotę jako dzień święty, a biblijne przykazanie wypełnia poprzez święcenie niedzieli (pamiątka zmartwychwstania Jezusa Chrystusa), mimo że nigdzie w Biblii nie wspomniano o święceniu niedzieli, a sam Jezus święcił sobotę. Sobotę zachowują jako Dzień Pański niektóre społeczności chrześcijańskie (m.in.: Kościół Adwentystów Dnia Siódmego oraz Baptyści Dnia Siódmego).

Dla większości chrześcijan 'szabat', to pierwszy dzień tygodnia - niedziela (ustanowiony w 364 roku n.e. przez Wschodni Sobór w Laodycei^[1], kiedy to wydano też kanoniczny zakaz święcenia soboty). Zgodnie ze słowami Jezusa Chrystusa, "to szabat jest ustanowiony dla człowieka" (Mk 2,27), chrześcijanie dbają o to aby ten dzień był poświęcony Bogu, aby był dniem wolnym od pracy, dniem radości i wesela. Jest to bowiem dzień pobłogosławiony i przeznaczonym przez Boga na odpoczynek. Zgodnie z listem do hebrajczyków "szabat pozostaje" (Hbr 4,1-11), i wskazuje wierzącym na przyszły wieczny odpoczynek.

[edytuj] Przypisy

1. ↑ Historia Kościoła Katolickiego, czyli o czym 90% katolików nie wie[[1]]

[edytuj] Zobacz też:

• Niedziela
• Mitra

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Szabat Szalom - instrukcje obchodzenia Szabatu
• Melachot - kategorie czynności zakazanych w Szabat